Αγκώνας Κεφαλονιάς… εκεί που έμειναν τα καλοκαίρια μου.
Υπάρχουν κάποια μέρη που δεν είναι απλώς ένας τόπος στον χάρτη.
Είναι μυρωδιές, φωνές, αγκαλιές, παιχνίδια, ηλιοβασιλέματα και αναμνήσεις που, όσο κι αν περνούν τα χρόνια, μένουν μέσα σου ζωντανές.
Για μένα, ένας τέτοιος τόπος είναι ο Αγκώνας.
Εκεί περνούσαν τα παιδικά μου καλοκαίρια, κοντά στη γιαγιά μου, στους φίλους μου και στους ανθρώπους του χωριού. Καλοκαίρια απλά, ξέγνοιαστα, γεμάτα μικρές στιγμές που τότε ίσως δεν καταλάβαινα πόσο πολύτιμες ήταν.
Μια διασκέδαση από τις πρώτες πρωινές ώρες μέχρι να βραδιάσει, παρεες φωνές γέλια, βόλτες και εκείνη η αίσθηση πως όλος ο κόσμος χωρούσε μέσα σε ένα χωριό.
Ο Αγκώνας έχει κάτι μοναδικό. Είναι εκεί που το βουνό συναντά τη θάλασσα, εκεί που το πράσινο αγκαλιάζει τον τόπο και το βλέμμα ταξιδεύει από τις πλαγιές μέχρι εκεί που χάνεται το γαλάζιο του Ιονίου.
Ένας τόπος γεμάτος φυσική ομορφιά, αλλά για μένα η ομορφιά του δεν βρίσκεται μόνο στο τοπίο.
Βρίσκεται στους ανθρώπους του.
Στη γιαγιά μου που έκανε το καλοκαίρι να μοιάζει μεγαλύτερο.
Στους φίλους με τους οποίους μεγαλώσαμε μέσα στις ίδιες εικόνες.
Στους χωριανούς, στις κουβέντες, στα χαμόγελα και σε εκείνη τη ζεστασιά που μόνο ένα μικρό χωριό μπορεί να σου χαρίσει.
Και σε εκεινη την αίσθηση της πιο απολαυστικης ώρας στην μαγευτική Αγία Κυριακή…
Μια παραλία που στα παιδικά μου μάτια έμοιαζε και ακόμη μοιάζει με όνειρο.
Τα καταγάλανα νερά, η φύση γύρω της, ο ήλιος που καθρεφτίζεται στη θάλασσα… Ένα μέρος που δεν χρειάζεται πολλά για να σε κάνει να νιώσεις ευτυχισμένος.
Μόνο να σταθείς εκεί και να κοιτάξεις.
Ίσως τελικά αυτό να είναι που κάνει έναν τόπο πατρίδα.
Όχι μόνο τα σπίτια και οι δρόμοι του, αλλά όλα όσα έζησες εκεί. Οι άνθρωποι που αγάπησες.
Οι φωνές που θυμάσαι.
Οι μυρωδιές που σε γυρίζουν πίσω χωρίς να το καταλάβεις.
Τα καλοκαίρια που πέρασαν και δεν ξαναγυρίζουν, αλλά έχουν αφήσει μέσα σου ένα κομμάτι τους για πάντα.
Κάθε φορά που σκέφτομαι τον Αγκώνα, είναι σαν να επιστρέφω και να γίνομαι για λίγο παιδί.
Να βρίσκομαι ξανά κοντά στη γιαγιά μου, με τους φίλους μου, ανάμεσα στους ανθρώπους του χωριού, με τη θάλασσα να απλώνεται μπροστά μας και το πράσινο να αγκαλιάζει τα πάντα.
Και τότε καταλαβαίνω πως κάποια καλοκαίρια δεν τελειώνουν ποτέ.
Μένουν μέσα μας.
Και ο Αγκώνας είναι για μένα ένα από αυτά.