Άγνωστο για που θα ξεδιπλώνοταν η βόλτα με το Ψαροκάικο..Η εντολή ήταν στις 5:30 να είστε στο δρόμο περνάω να σας πάρω και Φύγαμε για Αγία Κυριακή..
Καμία αντίρρηση ούτε καν δεύτερη κουβέντα...
Στις 5 το πρωί το ξυπνητήρι μας καλούσε να σηκωθούμε, πεταχτηκαμε γεματοι αγωνία γιατί θα πηγαίναμε στο Άγνωστο, αλλά πολλά υποσχόμενο προορισμό...
Ξέραμε για μιά παραλία που δεν είχαμε ξανά δει από κοντά πέρα από το όνομα της, Κουβέντες που έκαναν μεταξύ τους οι ντόπιοι που γνώριζαν & περιεγραφαν ένα εξωτικό μέρος που ήξεραν μόνο οι ψαράδες, όπως και άλλα πολλά μέρη εκεί τριγύρω...
Έτσι λοιπόν φορώντας την ανάλογη ενδυμασία και αρπάζοντας τη τσάντα με τα απαραίτητα βγήκαμε στο δρόμο...
Όλοι μας Εγγλέζοι στο ραντεβού μας, το αυτοκίνητό με αναμενα τα φώτα κάνοντας σινιάλο ξεπροβαλε , Με κινήση αστραπιαία μπήκαμε μέσα με τη περιέργεια να ξεχειλίζει για εκείνη τη παραλία που ακούγαμε ξανά και ξανά....
Η Αύρα της θάλασσας στη πνοή της χαραυγης ήταν η πρώτη εντυπωσιακή αίσθηση με τη θάλασσα που έμοιαζε να κοιμάται κάτω από το φως του Φεγγαριού που & αυτό έδειχνε να αποχωρούσε βαριεστημένο..
Μια γρήγορη ετοιμασία στο Ψαροκάικο και Φύγαμε..
Το αεράκι τόσο απαλό σαν χάδι μας συντρόφευγε στο δρόμο , Κάνοντας τη πορεία μας τόσο ανάλαφρη μαζι με την ευωδιά της θάλασσας..
Το Ψαροκάικο αρμενιζοντας στα γαλάζια νερά και τη φύση τριγύρω να καλωσορίζει τη μέρα που μόλις είχε φωτίσει και εμάς να απολαμβανουμε με ενθουσιασμό το μεγαλείο της..
Ματιές διαδοχικές ανάμεσα στο Ψαροκάικο, τα δίκτυα, τον εξοπλισμό,τη θάλασσα, έκαναν το μικρό μας ταξίδι τόσο μα τόσο όμορφο!
Σκέψεις ελεύθερες μπερδεμένες με το ιώδιο της θάλασσας και τις πρώτες μαγευτικές αντανακλάσεις που ήταν υπέρ αρκετές για να βγουν αβίαστα τα πρώτα φωνήεντα ενθουσιασμού από την Καλημέρα του ήλιου που ξεπροβαλε βυθισμένος από τη θάλασσα!
Ένα κατακόκκινο στέμμα που η ρουμπινενια του όψη σε μαγνητιζε χωρίς να αφήνει περιθώρια για κάτι άλλο!
Ήλιε μου Ήλιε μου ο στοίχος του τραγουδιού,
σε καλημεριζε με τον δικό του άφωνο τρόπο. !
Ενώ η διαδρομή ήταν μια παραμυθένια περιπέτεια η μηχανή από το Ψαροκάικο έκανε κράτει...
Τα πρώτα δίχτυα έπρεπε να πέσουν..
Ο ήλιος ανέβαινε και η θάλασσα λουζοταν κάτω από τις λάμψεις του..
Η μηχανή πήρε και πάλι εμπρός...
Το ταξίδι μαγευτικό υποσχόταν πολλά ,ξενάγηση και μικρές ιστορίες Χαμόγελα, κουβέντες & η παρέα ήταν κατενθουσιασμενη ..
Το ψαροκάικο αγέρωχο θαρρείς πως ήξερε τη πορεία σκίζοντας τα νερά έμοιαζε ένα στολίδι πάνω στο γαλάζιο νερό..
Σιγά σιγά η μηχανή κόβει,τα δίχτυα έπρεπε να σηκωθούν η διαδικασία και η περιέργεια για το τι έχουν μεγάλη..
Και πράγματι εντυπωσιακή και τόσο πλούσια η ψαριά που απαιτούσε το χρόνο της για να βγει από τα δίχτυα!
Αυτό ήταν για εμάς η μεγάλη στιγμή που περιμέναμε.
Τώρα λοιπόν θα σας πάω στη Φτέρη ,εγώ θα καθαρίσω τα δίχτυα μου και εσείς θα κάνετε μπάνιο ,όταν είμαι έτοιμος θα σας φωνάξω..!
Το καΐκι ξεκίνησε ο προορισμός που τώρα πια έμοιαζε τόσο μα τόσο κοντά ήταν γεγονός!
Η πρώτη αίσθηση πλησιάζοντας ήταν από αυτές που δεν ξέρεις αν αυτό που βλέπεις είναι πραγματικότητα!
Έμοιαζε με ένα κομμάτι Παραδείσου που είχες την ευκαιρία να δεις από κοντά..!
Έτσι μαγεμένοι πέσαμε στη θάλασσα , με την έκπληξη διάχυτη στο τυρκουαζ χρώμα που έμοιαζε εξωπραγματικο !
Δεν πιστεύαμε αυτό που βλέπαμε και καθώς το κολύμπι μέσα σε αυτά τα νερά ήταν ανεφ προηγούμενου, μια δεύτερη και μεγαλύτερη έκπληξη μας περίμενε αντικρυζοντας την καμάρα σε ένα κομμάτι βράχου στη παραλία..!
Με κινήσεις βιαστικές προς εξερεύνηση της ομορφιάς που θα μας υποδεχοταν βγήκαμε έξω και σε κατάσταση απόλυτης ευτυχίας αρχίσαμε να περιπλανιομαστε στα κατάλευκα γουλιά μαζί με άμμο και με θέα τη καταπράσινη βλάστηση που έδενε αρμονικά με το τοπίο εκείνο που αποκαλούσες ΠΑΡΆΔΕΙΣΟ..!
Και ναι! Η Καμάρα ναι!
η Πόρτα του Παραδείσου ήταν ανοιχτή !
Τι ευτυχία Θεέ μου!
Πως να χορτάσεις όλο αυτό το απίστευτο θέαμα που τα μάτια σου έβλεπαν !
Περπατώντας πέρα δώθε στη Παραλία με τον ήχο των γουλιων να ψιθυριζουν στα αυτιά σου, ένιωθες την ευτυχία να χορεύει μέσα σου με τόση ένταση, τόση λαχτάρα, τόση αγαλλίαση!
Θαρρείς πως ένιωσε η φύση όλη αυτή τη ευτυχία που απλόχερα μου έδωσε, και χορεύοντας σχεδόν επάνω στα γουλιά, ένα εύρημα με εκτόξευσε στα Ουράνια.
Ένα μικροσκοπικό μπαστούνι που η θάλασσα είχε πολύ καλά σφυριλατισει..
Η χαρά τρισδιάστατη η ευγνωμοσύνη απεριόριστη και η ώρα του αποχωρισμού προ των πυλών. .!
Πέσαμε ξανά στην τυρκουαζ αγκαλιά της Φτέρης κολυμπώντας μέχρι το ψαροκάικο...
Ο Παράδεισος θα έμενε μόνος του όπως τον βρήκαμε με μόνη παρέα την συντροφιά του ήλιου!
Το καΐκι πήρε μπροστά με τα μάτια βυθισμένα στο Παράδεισο να δίνουν την υπόσχεση μια μέρα Παραδεισε μου θα ξανά ρθω..
✍️ Σταματία Βιτσεντζάτου...
2026 είναι η δεύτερη καλύτερη παραλία στο κόσμο